Aktualnoœci

Terapia manualna – metoda Kaltenborna-Evjentha - 2009-08-03
 
Umiejętnością profesjonalnego fizjoterapeuty jest odpowiedni dobór technik z różnych metod rehabilitacyjnych optymalnie nadających się do terapii danego pacjenta. Jedynie wszechstronność i szerokie spojrzenie na wiele metod, dostrzeganie ich zalet, wad zastosowań, wskazań i przeciwwskazań gwarantuje odpowiedni wybór strategii do pracy z pacjentem, a co za tym idzie – zwiększenie skuteczności terapii .

Jedną z popularnych metod terapii manualnej jest metoda stworzona przez dwóch norweskich fizjoterapeutów: Freddiego Kaltenborna i Olafa Evjentha.

Freddy Kaltenborn studiował, na początku lat 50-tych, u doktora Cyriaxa – twórcy dużej szkoły metody terapii manualnej. Później swoją wiedzę rozszerzał u innych znanych i cenionych lekarzy ortopedów - Jamesa Mennella oraz osteopaty Alana Stoddarda. W roku 1954 rozpoczął samodzielne prowadzenie kursów metody, którą stworzył sam, na bazie zdobytych przez siebie umiejętności. Od roku 1960 Freddy Kaltenborn podjął współpracę z drugim fizjoterapeutą Olafem Evjenthem, a współpraca ta zaowocowała powstaniem pierwszego podręcznika na temat ortopedycznej terapii manualnej kręgosłupa i kończyn. W latach 90-tych obaj fizjoterapeuci zarejestrowali swoją metodę w urzędzie patentowym i odtąd jest ona oficjalnie nauczana pod nazwą Ortopedycznej Terapii Manualnej wg koncepcji Kaltenborna i Evjentha. Freddy Kaltenborn odpowiedzialny jest za część ortopedyczną i związaną z mobilizacją stawów, natomiast Olaf Evjenth za techniki tkanek miękkich, czyli mięśniowe i powięziowe.

Historia metody w Polsce sięga również początków lat 90-tych, kiedy to magister rehabilitacji Grzegorz Balik zainteresowany rozwojem metody rozpoczął propagowanie jej w naszym kraju. On również doprowadził do przeprowadzenia pierwszego kursu w tej dziedzinie dla fizjoterapeutów. Od roku 2001 instruktorami metody Kaltenborna-Evjentha w Polsce są mgr Grzegorz Balik, mgr Henryk Barej, i mgr Mirosław Dębski.

Metoda Kaltenborna-Evjentha bazuje na terapii manualnej narządu ruchu, zarówno stawów kręgosłupa jak i stawów kończyn. W terapii wykorzystuje się różnego rodzaju oddziaływania na przestrzenie stawowe i ich połączenia za pomocą:
  • pozycji złożeniowych,
  • chwytów,
  • pozycji terapeutycznych,
  • mobilizacji i manipulacji stawowych.

Terapia ma szerokie zastosowanie w przypadku różnego rodzaju schorzeń narządu ruchu, zwłaszcza w przypadku ograniczeń ruchomości stawów będących następstwem sytuacji pourazowych bądź w przebiegu zmian zwyrodnieniowych. Bardzo spektakularne wyniki przynosi w leczeniu schorzeń w obrębie stawów kręgosłupa, zablokowania stawów międzykręgowych czy przepukliny krążka międzykręgowego.

Charakterystyczna dla tej metody jest praca nie na zasadzie ruchu rotacyjnego wokół osi w stawie, tylko praca na zasadzie ruchu translatorycznego, czyli równoległego albo prostopadłego do powierzchni stawowej. W każdym stawie istnieją komponenty toczenia i ślizgu. Toczenie oznacza, że ciągle nowe punkty jednej powierzchni kontaktują się z ciągle nowymi punktami drugiej powierzchni, natomiast o ślizgu mówimy, gdy jeden punkt jednej powierzchni kontaktuje się z ciągle nowymi punktami drugiej powierzchni. Należy podkreślić, że nie istnieje samoistnie toczenie i ślizg w ruchu fizjologicznym. Oba te komponenty występują jednocześnie – toczenie z poślizgiem, tak żeby głowa kości była centrowana do powierzchni stawowej wklęsłej.

Klasyczna fizjoterapia używając ruchów rotacyjnych wokół osi w stawie, bardzo często powodując zwiększanie zakresu ruchu poprzez długą dźwignię, doprowadza do sytuacji, że w jednej części stawu następuje bardzo duża kompresja, a przez to niszczenie powierzchni stawowej, niedożywienie chrząstki i możliwość powstawania zmian zwyrodnieniowych. W drugiej części stawu, na skutek separacji, może dochodzić do rozciągania struktur więzadłowo-torebkowych, co może decydować o niestabilności w stawie.

Zgodnie z koncepcją Kaltenborna i Evjentha kierunek toczenia w stawie jest zawsze taki sam i zgodny z kierunkiem ruchu członu obwodowego w stawie, niezależnie od tego, czy część obwodowa jest wypukła czy wklęsła. Natomiast kierunek ślizgu będzie zależny od tego, która część w stawie się porusza. Jeśli porusza się część obwodowo wypukła, wtedy oś obrotu przebiega przez głowę kości, odlegle od powierzchni stawowej i na zasadzie dźwigni. Ślizg w tym stawie odbywa się w przeciwnym kierunku w stosunku do obserwowanego ruchu członu stawowego. Jeśli porusza się część obwodowo wklęsła, wówczas oś obrotu również jest na głowie stawu i odlegle od powierzchni stawowej, co automatycznie wymusza kierunek ślizgu zgodny z ruchem członu obwodowego w stawie.

Do nabycia praktycznych i teoretycznych umiejętności z zakresu danej metody rehabilitacyjnej niewątpliwie niezbędne jest odbycie szkoleń pod okiem wykwalifikowanego instruktora. Szkolenie według metody Kaltenborna-Evjentha ma charakter szkolenia podyplomowego i jest dostępne dla magistrów fizjoterapii i lekarzy medycyny. Wymiar szkolenia to 256 godzin dydaktycznych, które zakończone są egzaminem teoretyczno-praktycznym dającym adeptowi tytuł terapeuty metody.

W celu zapoznania się z wybranymi technikami metody Kaltenborna-Evjentha zachęcamy do obejrzenia prezentacji magistra Grzegorza Balika w publikacji na płycie DVD „Kurs doskonalenia zawodowego w rehabilitacji” Wydawnictwa Verlag Dashofer, której wersja demonstracyjna dostępna jest na stronie internetowej www.kursrehabilitacji.pl.



« Powrót

Koszyk

Twój koszyk jest pusty.
Newsletter